Gold-Silver Ratio Calculator

Menedżerowie portfeli w firmach zarządzających aktywami korzystają ze wskaźnika Gold Silver Ratio do prognozowania oczekiwanych zwrotów z różnych alokacji aktywów, przeprowadzania testów warunków skrajnych portfeli w oparciu o historyczne scenariusze rynkowe oraz komunikowania oczekiwań dotyczących wyników klientom instytucjonalnym i funduszom powierniczym funduszy emerytalnych.

Inwestorzy indywidualni i osoby planujące emeryturę stosują wskaźnik Złoto Srebro w celu ustalenia, czy ich bieżąca stopa oszczędności i zyski z inwestycji zapewnią majątek wystarczający do sfinansowania wydatków emerytalnych na 25–30 lat, biorąc pod uwagę inflację i wymagane minimalne wypłaty.

Firmy venture capital i private equity wykorzystują wskaźnik Gold Silver Ratio do obliczania wewnętrznych stóp zwrotu z inwestycji w fundusze, modelowania scenariuszy wyjścia dla spółek portfelowych i porównywania wyników ze standardami branżowymi, takimi jak indeks Cambridge Associates.

Doradcy finansowi podczas ocen klientów stosują wskaźnik Złoto Srebro, aby zilustrować złożone korzyści wynikające z wczesnego rozpoczynania działalności, wpływ oporu prowizji na długoterminową akumulację majątku oraz kompromis między ryzykiem a oczekiwanym zwrotem w zdywersyfikowanych portfelach.

Jaki jest historyczny zakres stosunku złota do srebra?

Stosunek złota do srebra zmieniał się na przestrzeni dziejów w ogromnym zakresie. W rzymskim bimetalicznym systemie monetarnym było to około 12:1. W XIX-wiecznej epoce bimetalicznej wahał się od 15:1 do 32:1. W czasach nowożytnych (free float po 1970 r.) stosunek ten wahał się od około 15:1 w styczniu 1980 r. (kiedy srebro zostało opanowane przez braci Hunt) do ponad 121:1 w marcu 2020 r. 20-letnia średnia krocząca wynosi w przybliżeniu 65-75:1. Długoterminowy stosunek geologiczny złota do srebra w skorupie ziemskiej wynosi około 17:1 i dla niektórych srebrnych byków jest to teoretyczna podstawowa kotwica.

Dlaczego srebro radzi sobie słabiej ze złotem w środowiskach pozbawionych ryzyka?

Na srebro istnieje znaczny popyt przemysłowy (50–60% całkowitego popytu), w przeciwieństwie do złota, które jest prawie wyłącznie aktywem pieniężnym/inwestycyjnym. Podczas pogorszenia koniunktury gospodarczej popyt na srebro w przemyśle spada wraz ze spadkiem produkcji, co wywiera presję na obniżenie cen srebra. Złoto, jako najbezpieczniejszy aktyw o minimalnym zastosowaniu przemysłowym, korzysta z przepływów wysokiej jakości. Właśnie dlatego stosunek złota do srebra zwykle rośnie podczas recesji i kryzysów finansowych, a spada podczas ekspansji gospodarczej i boomu na rynkach surowców przemysłowych, gdy podwójna rola srebra przyciąga zarówno nabywców inwestycyjnych, jak i przemysłowych.

Jak fundusze ETF i produkty inwestycyjne wpływają na relację złota do srebra?

Wprowadzenie funduszy ETF na srebro (iShares Silver Trust, SLV, wprowadzony na rynek w 2006 r. ze szczytowymi zasobami przekraczającymi 200 mln uncji) znacznie zwiększyło popyt inwestycyjny na srebro i przyczyniło się do hossy na srebro w latach 2008–2011, kiedy wskaźnik GSR spadł poniżej 32. Fundusze ETF zapewniły opłacalny cenowo dostęp do inwestycji w srebro, zmniejszając praktyczne bariery, które wcześniej sprawiały, że fizyczna masa srebra była nieporęczna dla dużych inwestorów. Jednakże popyt na fundusze ETF może szybko się odwrócić, a duże odpływy funduszy ETF na srebro mogą spowodować kompresję cen srebra szybciej, niż jest to w stanie wchłonąć rynek fizyczny.

Jaką rolę odgrywa podaż górnictwa w stosunku złota do srebra?

Zapasy kopalni srebra wynoszą około 840 milionów uncji rocznie w porównaniu z około 120 milionami uncji złota – co stanowi mniej więcej stosunek podaży 7:1, znacznie poniżej stosunku cen rynkowych wynoszącego 70–80:1. Srebro jest przede wszystkim produktem ubocznym wydobycia miedzi, ołowiu i cynku (około 70–75% dostaw kopalni to produkt uboczny), co oznacza, że ​​jest odpowiedzią na ekonomię metali nieszlachetnych, a nie same ceny srebra. Oznacza to, że podaż srebra jest mniej elastyczna cenowo niż podaż złota — gdy ceny srebra rosną, kopalnie nie mogą szybko zwiększyć produkcji, jeśli nie uzasadnia tego ekonomika metali macierzystych. Taka struktura podaży stwarza potencjalną wrażliwość cenową podczas gwałtownych wzrostów popytu.

Czy stosunek złota do srebra jest wiarygodnym sygnałem handlowym?

Stosunek złota do srebra ma w przeszłości pewną skuteczność jako długoterminowy sygnał odwrócenia średniej, ale nie jest wiarygodny jako krótkoterminowy wskaźnik handlu. Wskaźnik ten może utrzymywać się na skrajnych poziomach przez miesiące lub lata, zanim powróci do normy – inwestor, który w 2018 r. sprzedał złoto i kupił srebro po cenie 80 GSR, czekał 2 lata, zanim nastąpi odwrócenie tendencji w 2020 r. Wskaźnik ten lepiej jest wykorzystywać jako wskaźnik kontekstu wyceny w szerszym ujęciu metali szlachetnych, a nie jako samodzielny sygnał dotyczący momentu. Empiryczne testy historyczne pokazują, że strategie zamiany oparte na wskaźnikach generują dodatnią nadwyżkę stóp zwrotu w horyzoncie 2-3 lat, ale z dużą wariancją.

Jak transformacja energetyczna wpływa na perspektywy srebra?

Transformacja energetyczna powoduje powstanie nowego, znacznego strukturalnego zapotrzebowania na srebro poprzez panele fotowoltaiczne (każdy panel zużywa 10–15 gramów srebra), pojazdy elektryczne (systemy elektryczne pojazdów elektrycznych zużywają 25–50 gramów na pojazd w porównaniu z 15–28 gramami w pojazdach ICE) oraz zaawansowaną elektronikę do zarządzania siecią i magazynowania energii. Instytut Silver przewiduje, że popyt przemysłowy na srebro może wzrosnąć o 30–50% w dekadzie 2020–2030 w wyniku samej transformacji energetycznej. Jeżeli wzrost podaży kopalni będzie opóźniony w stosunku do wzrostu popytu, deficyty strukturalne zmniejszą dostępne srebro inwestycyjne i mogą z czasem znacznie obniżyć stosunek złota do srebra.

Jaka jest różnica między złotem i srebrem jako zabezpieczeniem przed inflacją?

Zarówno złoto, jak i srebro służyły w przeszłości jako zabezpieczenia przed inflacją, choć występowały istotne różnice w ich wiarygodności. Właściwości złota zabezpieczające przed inflacją są lepiej ugruntowane w bardzo długim horyzoncie czasowym (wieki), chociaż nie sprawdziło się jako zabezpieczenie w określonych dziesięcioleciach (np. lata 80. i 90. XX w., kiedy wartość złota spadła w ujęciu realnym pomimo umiarkowanej inflacji). Zabezpieczenie srebra przed inflacją jest bardziej zmienne, ponieważ popyt przemysłowy wiąże je z cyklami wzrostu, które mogą nie korelować z inflacją. W okresie stagflacji (wysoka inflacja + powolny wzrost) złoto w przeszłości osiągało lepsze wyniki niż srebro, ponieważ dominował popyt pieniężny; podczas ekspansji charakteryzującej się wysoką inflacją srebro może osiągać lepsze wyniki ze względu na łączny popyt przemysłowy i pieniężny.